Jarenlang droomde ik over het lopen van de camino naar Santiago de Compostela. Maar het bleef bij een droom. totdat ik eindelijk actie ondername en mijn droom waarmaakte!

In 2012 zette ik de eerste doodenge stap die mijn leven veranderde. In september 2016 de volgende.

Voordat ik die stappen met je ga delen wil ik je eerst wat meer vertellen over de periode tot dat moment. 

Ik ben geboren en opgegroeid in het prachtige Delft. De stad van het Delfts Blauw en Willem van Oranje. Al van jongs af aan was ik een meisje dat grote dromen had. Misschien zou je het een grote fantasie kunnen noemen. Ik wilde avonturen beleven, de wereld zien.

Maar niet alleen had ik grote dromen. Ook had ik grote angsten. Ik was er daardoor van overtuigd dat al mijn grote dromen nooit zouden uitkomen. Nieuwe, spannende of uitdagende dingen ging ik uit de weg. Ik conformeerde me volledig aan een ‘veilig’ leven waarin uitdagingen niet voorkwamen.

Ik trok me veel aan van de mening van anderen. Was ik niet bang voor nieuwe en spannende dingen, dan was ik wel bang voor wat anderen ervan zouden vinden. Ik paste me vooral heel erg aan anderen aan, maar voelde me alles behalve gelukkig.

Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel, liep op mijn tenen en zat daardoor nog minder goed in mijn vel. Totdat op zeker moment duidelijk werd dat ik een flinke depressie had. Een depressie die al lang aanwezig was. Ik kreeg hiervoor hulp, maar dit hielp niet echt. De depressie verdween even naar de achtergrond, maar kwam steeds weer terug.

Totdat ik in 2012 die doodenge stap zette. 

In 2012 realiseerde ik me plotseling dat de hulp die ik gehad had misschien wel de juiste was geweest, maar dat ik zelf de oplossing in de weg zat. Ik wist zo goed wat ik wel en niet moest zeggen tegen mijn hulpverleners. Ik wist wat ze wilden horen. Maar dat hielp mij niet verder. Ik trok dus de stoute schoenen aan en maakte een afspraak bij de huisarts, die me naar haar praktijkondersteuner verwees. Daar vertelde ik dat ik dat mijn leven stilstond en dat ik hulp wilde, maar dat dat wel iemand moest zijn die door mijn mooie woorden heen zou prikken. Doodeng vond ik het. Nu moest ik wel.

En zo kwam ik terecht bij een fantastische hulpverlener die er echt voor mij was. Ze schakelde nog een andere hulpverlener in en met z’n tweeën hielpen ze mij. Stapje voor stapje durfde ik in beweging te komen. Ik groeide. En met die groei kwam ook mijn levenslust (terug).

En niet alleen kwam de levenslust terug. Ook verdween een groot deel van de angst. Ik werk op dat moment al negen jaar in een administratieve baan. Een baan die me niets opleverde. Het werk gaf me geen voldoening en (ook al had ik na lange tijd vaarwel gezegd tegen mijn depressies) eerlijk gezegd mijn leven ook niet. Ik leefde niet, ik was bezig met overleven. Dus ook hierin ging ik stappen zetten. Naast mijn parttime administratieve baan startte ik met de opleiding HBO-toegepaste psychologie en dit bevestigde mijn visie voor mij alleen nog maar meer.

Meer en meer realiseer ik me dat mijn levenslust groter werd naarmate ik groeide, maar ook dat groei een essentieel onderdeel van mij is. Ik kan niet zonder en ben ervan overtuigd dat niemand zonder kan. Groei = leven. Zonder groei leef je niet.

In 2014 liep een vriendin van mij de camino Francés naar Santiago de Compostela. Al pratende merkte ik dat iets in mij de wens had om dat ook te gaan doen, maar ik durfde niet.

Maar nu de angst voor een groot deel was verdwenen durfde ik het ook aan om stappen te zetten. Zelfs als er nog wel angst aanwezig was. Toen ik in september 20216 met mijn man op vakantie was in het noordwesten van Spanje en Santiago de Compostela bezocht wist ik het: Ik ga de camino lopen!

Diezelfde avond appte ik mijn vriendin: Ik weet nog niet wanneer of hoe, maar ik ga het doen! En toen begon het. Ik bekeek video na video en las verslag na verslag. En kwam geen stap verder.

Gelukkig kon ik bij mijn vriendin terecht met al mijn vragen. Ze had, naast die camino in 2014, inmiddels al heel veel lange afstandswandelingen achter de rug. Zij was de expert waar ik bij terecht kon.

Je moet weten dat ik in die tijd in de gezondheidszorg werkte. Een werkveld waar vakantiedagen niet voor het oprapen liggen. En toch wilde ik gaan lopen. Dus in 2019 trok ik de stoute schoenen aan en besprak mijn plan met mijn leidinggevende. Gelukkig had ik veel vakantie-uren opgespaard. En ze gaf haar akkoord! Natuurlijk wel met wat voorwaarden, maar dat had ik er graag voor over.

Het plan: Op 24 april 2020 zou ik vertrekken naar Saint-Jean-Pied-de-Port. Het échte plannen kon beginnen nu ik zeker wist dat ik zou gaan. Ik boekte mijn treinticket en mijn eerste drie overnachting en toen… kwam de pandemie. Mijn camino werd afgelast.

Maar mijn droom bleef. 

Mijn werk verhuisde, waarmee ik een nieuwe werkgever kreeg en de pandemie duurde voort. Toen de boel in 2021 rustiger werd besloot ik wederom de spannende stap te wagen en naar mijn nieuwe leidinggevende te stappen om toestemming te vragen om acht weken verlof op te nemen. Ze begreep dat mijn droom er nog steeds was en gaf akkoord!

Dus boekte ik een nieuw treinticket en vertrok op 25 april 2022 naar Sain-Jean-Pied-de-Port. Op 26 april 2022 zette ik mijn eerste stappen op de Camino Francés. Mijn droom kwam uit! Een groot cadeau voor mezelf.

Het is een ‘reis’ geweest van jaren, maar ik ben ontzettend blij dat ik mijn droom werkelijkheid heb kunnen laten worden. En precies daarom help ik vrouwen, met diezelfde droom, om deze ook uit te laten komen. Sneller dan het bij mij gegaan is. Zodat zij terug kunnen kijken op een prachtige ervaring en tegelijkertijd weer ruimte hebben voor nieuwe dromen.